ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਡੋਲ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭੀ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਾਮਰ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੁਵਰਨ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੰਗੋ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋ, ਮੰਗ ਲਓ—ਸਿਰਫ ਅੰਬਿਕਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਪੂਜਨੀਯ ਹੈ, ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ ਕਿ, “ਮੇਰੇ ਸਰੀਰਕ, ਮਾਨਸਿਕ, ਵਾਚਿਕ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਹੋਣ—ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੁਹਾਡੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਇਹੀ ਵਰ ਦਿਓ।” ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਹੁਣ ਅਸੁਰ-ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਬਣ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਘਾਵ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਇਹ ਅੰਦਰਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।” ਸਭ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜਧਾਰੀ (ਬਲਦ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ) ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, “ਹੁਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਓ; ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਓ। ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।” ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਈ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਿੱਥੇ ਕਾਮਧੇਨੁਆਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿੱਛ ਹਨ, ਉਥੇ ਗਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਵਰ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਜਯਾ ਆਦਿਕ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ। ਤਦ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਨੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਅੰਧਕਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅੰਧਕਾ ਨੇ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾਨ, ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਸਤੋਤ੍ਰ ਗਾਇਆ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ।” ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਮਿਲੀ ਰਹੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਰਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਅਧੀਪਤਿ ਬਣ ਗਿਆ। ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਮਹਾਤਮਿਆਨ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਧਰਮ, ਆਯੁ, ਆਰੋਗਿਆ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿਆਖਿਆ ਦਿਓ।” ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਨੂੰ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ।” ਉਹ ਥਾਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਸਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਾਧਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਰੁਚਿਕਰ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਹ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਦੱਖਣੀ ਹਵਾ ਠੰਢੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੂਜਨੀਯ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।