ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੱਚੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਉੱਤੇਜਨਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਉਮਰਾਂ ਅਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਈ। ਉਹ ਜੋ ਹੱਸਣ-ਗੱਲਾਂ 'ਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਭ ਹੀ ਉਸ ਮੋਹ-ਮੱਤ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਆਦਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਵਿਂਧਯਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਹਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਗਏ ਜਿਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਮੈਨੂੰ ਭਿਖਾ ਦਿਓ।" ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਘੱਟ ਸੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸਭ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਪਰ ਜਿਥੇ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਉਥੇ ਉਹ ਸਭ ਉਸੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਤ ਵਾਲੀ ਮਾਦ੍ਹ ਹਾਥਣਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹੋਰ ਹਾਥਣਾਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ: "ਉਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ!" ਤਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਜੜ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚੇਤਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਧਵ—ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ—ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਉਤਾਵਲੇ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉਠੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਚਲੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਥੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਓਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਭਵਨ ਦਾ ਲਿੰਗਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਵਿਣੂ ਜੀ ਵੀ ਲੱਭਣ ਗਏ, ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਤ ਨਾ ਪਾ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਸਨ: "ਹੇ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਵਾਹਕ, ਹੇ ਕਵੀ, ਹੇ ਸ਼ਰਵ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹੇ ਕਾਲ-ਸਰੂਪ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਹੋ, ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਾਮ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਚੈਨ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੀਏ।" "ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਖਰਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਲਿੰਗਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਤੀਜਾ ਕਾਲਵਦਨ ਸੀ, ਚੌਥਾ ਕਪਾਲੀ। ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਗੋਪਾਇਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ਭ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਮਕੇਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ। ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਯ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕ੍ਰਾਥੇਸ਼ਵਰ ਸੀ। ਉਹ ਕਰਣੋਦਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਪਰ ਵੱਡਾ ਤਪस्वੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।