ਹੇ ਹਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਜੀਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਈਸ਼ਾਨਾ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਕਰਤੂਤ ਪਾਪੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ। ਤੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਓਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਈਸ਼ਾਨਾ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਭਿਨਾਸੀ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲ ਅਤੇ ਅਚਲ—ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਹੈਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼ ਹੈਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਟੱਲ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਤਾਮਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੁਵਰਨ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।” ਮੈਂ ਮਾਤਾ, ਆਪਣੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰੀਰਕ, ਮਾਨਸਿਕ, ਵਚਨ, ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕਰਤੂਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਵਰ ਦੇ। ਤੂੰ ਦੈਤ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬਣੋ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਖਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, “ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਲ-ਧਾਰੀ, ਗਣ-ਪਤੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। “ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ; ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਓ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਓ।” ਮਹੇਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਧਨ-ਧਨ ਸ਼ਿਵ—ਅਤੇ ਗਣ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਿੱਥੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਗਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹਨ—ਉਥੇ, ਜਦ ਗਣ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ—ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਵਰ-ਧਾਰੀ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਲਕੜੀਆਂ ਤੇ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਨੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਅਤੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਅੰਧਕਾ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, “ਹੇ ਪੁੱਤ, ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।” ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਸਤਕਾਰੀ ਸ্তুਤੀ ਕੀਤੀ। “ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਮੰਗ।” “ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਤੇਰੇ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਉੱਤੇ ਭਕਤੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਹੇ।” ਉਹ ਸ਼ਰਵਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ।