ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੋਮਰਾਜਾ, ਜੋ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਵਚੰਦਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਲਲਿਤਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਭ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਵਿਘਨਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਠਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਭੈਰਵ ਅਠ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੈਰਵ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਉਠਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੱਤ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਠਨਾਈ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੁਵਾਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਕੁਵਾਰੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਗੁੰਝ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਕੁਵਾਰੀ, ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਜਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ ਲਹੂ ਚੱਟ ਲਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਹਾਨ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ। ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਏ। ਉਸ ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ ਕਾਰਚਿਕਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕੁਵਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਹਿੰਗੁਲਤਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਸਥਾਨ ਸੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਸਨ, ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਮਾੜਾ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਭੈਰਵ ਨੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਹੂ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਣੀ-ਪਤੀ, ਸਭ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪੁਜਾ ਹੋਇਆ, ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸਤੁਤੀ ਰਚੀ। ਹੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੱਪ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਹੇ ਬਲਧ-ਧਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਨ ਦੇ। ਯਕਸ਼, ਮਨੁੱਖ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਹਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਹੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਇਸ਼ਾਨਾ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਆਚਰਨ ਪਾਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ। ਤੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਓਮ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਸ਼ਟ-ਉਚਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਅਡੋਲ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ। ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ, ਬਚਾ ਲੈ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਤਾਮਰ-ਅੱਖੀ ਨੇ ਸੁਵਰਨ-ਅੱਖੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ — "ਚੁਣ ਲੈ ਕੋਈ ਵਰ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।" ਮੈਂ ਮਾਤਾ, ਆਪਣੀ ਅੰਬਿਕਾ, ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਸਰੀਰਕ, ਮਾਨਸਿਕ, ਵਚਨ, ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਖੋਟੇ ਕਰਮ ਹੋਣ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲੇ। ਤੂੰ ਦੈਤ-ਸਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ; ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਰ ਗਏ।