ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਗਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੀਹ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਛੇ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਅੱਖਾਂ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਮੰਗਲਕਾਰ ਤੇ ਨਿਤ ਸ਼ਿਵ, ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕ੍ਰੋਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਸਮੇਤ, ਜੜ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰੀ। ਗਦੇ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਕਾਲਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ। ਕਾਮਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਮਨਜੂਰ, ਜੋ ਅਲਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ। ਸੋਮਰਾਜਾ, ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਸਵਚੰਦਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਲਲਿਤਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਪাত্র ਵਰਗਾ ਰੋਸ਼ਨ। ਅੱਠਵਾਂ ਵਿਘਨਰਾਜਾ ਹੈ; ਇਹ ਭੈਰਵ ਦੇ ਅੱਠ ਰੂਪ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੈਰਵ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਠਿਨਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੁਵਾਰੀ ਕੁੜੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਸੀ। ਕੁੜੀ, ਕੱਟੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਲੱਖਣ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ ਖੂਨ ਚੱਟ ਗਈ। ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਹਾਨ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਮੰਗਲਕਾਰ! ਉਹ ਕੁੜੀ ਚਰਚਿਕਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮੀ, ਤੇ ਹਿੰਗੁਲਾਤਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਉਤਮ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਤੁਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ, ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ। ਭੈਰਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕੇਵਲ ਚਮੜੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਖੂਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਦੇ ਵੰਦਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼; ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਨੇ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਚਿਆ। "ਹੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੈ। ਹੇ ਬੈਲ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਸ਼ਰਨ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਯਕਸ਼, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਜੀਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਹਰਾ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮੇਰੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ। ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਇਸ਼ਾਨ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਪਾਪੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ। ਤੂੰ ਮੰਗਲਕਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਓਮ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਸਦਾ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਸਭ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਚਰਚਿਕਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਤੇ ਅੰਧਕ ਦੀ ਵੰਦਨਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।