ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਾਲੇ ਦੀ ਨੋਕ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਝੰਡੇ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧੁਰੇ ਵਾਲੀ ਰਥ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਤਰਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: ‘‘ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾਵਾਂਗਾ—ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਵੇਖ।’’ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, ‘‘ਆ, ਆ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਆ; ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।’’ ਦੈਤਿ੍ਯ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ 'ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ ਕਾਲੀ ਲੀਕ ਸੀ, ਵੀਹ ਸਾੜ੍ਹੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛੇ ਸਾੜ੍ਹੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਸਦਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਤੇ ਨਿਤਯ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਸਮੇਤ, ਜੜੋਂ-ਜੜ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿ੍ਯ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਉੱਛਲ ਪਿਆ। ਗਦਾ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੌਮਲ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਲਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਮਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਲਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਸੋਮਰਾਜਾ, ਚਕਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਸਵਚੰਦਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਲਲਿਤਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ। ਅੱਠਵਾਂ ਵਿਘਨਰਾਜਾ ਹੈ, ਇਹ ਭੈਰਵਾਂ ਦੀ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੈਰਵ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਹੈ, ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਸਭ ਉੱਤੇ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਖ਼ਤ ਪਰੀਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਕੁਆਰੀ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਅਜੀਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ ਖੂਨ ਨੂੰ ਚਾਟ ਲਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਬੋਲੇ। ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਰਚਿਕਾ ਕਹਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਹਾੜ ਹੈਂਗੁਲਤਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਤੇਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਮਾੜੀ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਮਿਲੇਗੀ। ਭੈਰਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ ਚਮੜੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਬਚੀਆਂ, ਖੂਨ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਸਭ ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਦਿਕਾਲ ਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਨੇ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਚਿਆ। ‘‘ਹੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੈ। ਹੇ ਬੈਲ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ। ਯਕਸ਼, ਮਨੁੱਖ, ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।