ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕੁਜੰਭ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਿਰਜੀਵ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਗਨੀ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਜੰਭ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਜੰਭ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਕਿ ਆਓ, ਫੇਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰੀਏ। ਉਸ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਮੈਦਾਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰ ਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਬੁਕ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਘੋੜੀਆਂ ਥਕ ਕੇ, ਕੰਧਿਆਂ ਤੱਕ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਰਗਾ ਰਥ ਵੀ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੱਗਾ ਕੇ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਉਪੇਂਦਰ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨੋ। ਰਥ ਨੂੰ ਤੋੜੋ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਰਥਹੀਣ ਕਰ ਦਿਉ। ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਗੁਰੂ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ।" ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਣੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਦਿਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤਪੱਸਵੀ ਜਣਿਆਂ ਨੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧੁਰੀ ਵਾਲਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਤਰਕ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਹਰਾਵਾਂਗਾ—ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਦੇਖੋ।" ਉਸ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਏ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਆਓ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਆਓ; ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" ਉਹ ਦੈਤਿਆ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਪੈਦਲ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਗਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫ਼ਾ ਵਰਗਾ, ਵੀਹ ਅੱਧ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਛੇ ਅੱਧ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਨਿਤ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਸਮੇਤ, ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉੱਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਚਾਰ ਵਗਾਂ ਚ ਰਕਤ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਲਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਮਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਅਲਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।