ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਾਤਲੀ ਸੀ, ਉਭਰਿਆ। ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਮੀਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਲਗਾਮ ਸੰਭਾਲ ਲਏ। ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹਲ ਚਲਾਣ ਵਾਲਾ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਫੀਕਾ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਾਗੇ ਸਮੇਤ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿਣੂ ਦੇ ਨਾਮ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ (ਇੰਦਰ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਾਕਤਵਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਾਜਿਤ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਗੂਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵੰਞੀ ਹੋਈ, ਹਾਰ ਗਈ। ਜੰਭਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਵਿਣੂ ਨੇ ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੰਭਾਸੁਰ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗਾ ਬਰਛਾ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਭਾ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਤੀਰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਸੱਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: “ਆਓ, ਆਓ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਘਰ ਆ ਜाओ; ਚਲੋ, ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰੀਏ।” ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਖੁਦ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। “ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ,” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋੜਾ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਸਾਧੂ। ਉਹ ਘੋੜੇ, ਪਿੱਠਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਇੰਦਰ, ਉਪੇਂਦਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ, ਚਕ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਸ ਲਈ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਵੈਰੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।” ਇੰਦਰ ਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਰਛਾ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਰਥ, ਜਿਸਦੀ ਚੰਗੀ ਝੰਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧੁਰਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਠੀਕ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ — ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖੋ।” ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਆਓ, ਆਓ, ਹੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।” ਦੈਤਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਵਧਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾ-ਯੁੱਧ ਦਾ ਸੰਗਰਾਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜ਼ੋਰ-ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।