ਇਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਨੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਕਰਤੱਬ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।" ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਬੱਚਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ, ਨਿਪੁੰਨ ਰਥੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਧਾ ਲਈ। ਉਹ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥੀ ਬਣਾਂਗਾ।" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲੇਗਾ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਲ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਲੀ ਸੀ। ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਮੀਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਰਥ ਦੀ ਰਾਸ ਪਕੜੀ। ਰਥ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਲਵਾਹਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਇੱਕ ਸੀधा ਤੇ ਚਾਂਦ ਵਰਗਾ ਫਿੱਕਾ ਤੀਰ ਲਿਆ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁ ਤੇ ਤੰਨ ਨਾਲ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ, ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੜੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਮਹਾਂਬਲੀ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਆਘਾਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤਿ ਵਿਹਲ ਹੋਇਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਹਾਰ ਗਈ। ਜੰਭਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਮੁਰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਭਾਸੁਰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹਲ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਗਨੀ ਤੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗੀ ਭਾਲਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਆਓ, ਆਓ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਘਰ ਆਓ; ਚਲੋ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਕੇ ਫਿਰ ਜੰਗ ਕਰੀਏ।" "ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗਾ ਨਹੀਂ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਖੁਦ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ—all ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਰਥੀ ਨੂੰ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਾਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋੜਾ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਘੋੜੇ, ਕਮਰ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਮਸ਼ਕਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਥ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਖਿੱਚ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ। ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦ੍ਰ, ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਸੰਨ ਜਨਾਰਦਨ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਲਈ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।" "ਰਥ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿਓ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।" ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਵਧੇ।