ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਂ? ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਾਂ?" ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।" ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘੋੜੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਤੈਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇੰਦਰ ਜਦੋਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਓ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਜੋ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣੋ।" ਉਹ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਦੁੱਗਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਲੰਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਅੱਧਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਥੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਪਏ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਦਿਸਦੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਭਵਿੱਖੀ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਾਏ ਹਨ।" ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਹੀ ਦੱਸੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।" ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਇਹ ਬੱਚਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ?" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਾਹਿਰ ਰਥੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਇਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਧਾ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਚਲਾਵਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਾਬੂ ਕਰੇਂਗਾ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਭਾ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਲੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਮੀਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਰੱਸਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਲਵਾਹਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸੁਫੈਦ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ ਲਿਆ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਖੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮਹਾਬਲੀ, ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵਾਂਝੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਾਰ ਗਈ। ਜੰਭਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਆਇਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਨਿਰਜੀਵ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜੰਭਾਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਛੜੀ ਵਰਗਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਭਾ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਵਾਧ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਆਓ, ਵੀਰ, ਘਰ ਆਓ; ਆਓ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਕਰੀਏ।" ਉਸ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਮੈਦਾਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਆਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, "ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ ਢਾੜਸ ਦਿੱਤੀ।