ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਮਕ ਬਾਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਗੱਜਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਭਜ ਗਏ। ਇੱਥੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਭਰਾ, ਅੱਜ ਜੋ ਵੀ ਗੱਲਾਂ ਤੂੰ ਆਖੀ, ਉਹੀ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਮਾਪ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਹ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅਪਾਰ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜੰਗਲੀ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਠਹਿਰਾਵ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ। ਚਾਹੇ ਬੁੱਢਾ ਹੋਵੇ, ਬੱਚਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਜਾਂ ਔਰਤ—ਸਭ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਗਲਪਨ ਵਾਪਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਭੀ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਣਗੇ; ਜੋ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਕੇ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇਕ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ-ਭਾਗ ਹੈ।” ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਚਲਿਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਾਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਭਿਖਾ ਦਿਉ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਐਸੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੇ ਭਟਕ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੰਝ ਚੱਲ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਮਾਦ ਹੋਈ ਮੱਦਹੋਸ਼ ਹਾਥਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਹਾਥਣੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ!” ਫਿਰ ਤਿੰਨ-ਨੁੱਕ ਵਾਲਾ, ਨੀਲਾ-ਲਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਪਰੋਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਖੀਰਸਾਗਰ ਨਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਉਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?” ਜਦ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਡਿੱਗੀ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉਠੀ। “ਆਓ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ,” ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅੱਖਦੇ ਰਹੇ। ਅਖੀਰ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਭਵ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ। ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਵੀ ਗਿਆ, ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਮਾਘਾਂ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਕਵੀ, ਹੇ ਸ਼ਰਵ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹੈਂ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਦਾ ਹੈ...