ਇਕ ਵਾਰ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਭਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਕ੍ਰਾ, ਡਿੱਗੋ ਨਾ! ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਵਾਸਵ!" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਲੜਦੇ ਰਹੋ! ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਜਦੋਂ ਰਥ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗੇ।" ਰਥ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਬਾਂਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਇੰਦ੍ਰ ਕੋਲ ਭੇਜੇ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਂ? ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਾਂ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਥੇ ਘੋੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਖਿਸਕ ਗਏ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਪ ਗਈ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਤੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਓ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।" ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਪਤੀ, ਜੋ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਓਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੁਗਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬਿਨਾ ਠਹਿਰੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। "ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਅੱਧਾ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਦਿੱਸਦੇ ਸਨ। "ਮੈਂ ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ," ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਅੱਜ ਹੀ ਦੱਸੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਅੱਜ—ਇਹ ਬੱਚਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ?" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਾਹਿਰ ਰਥਬਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਇਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਧਾ ਲਈ। "ਇੱਥੇ ਆਓ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ; ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥਬਾਨ ਬਣਾਂਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲੋਗੇ?" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।" ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਹੰਕਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਲੀ ਸੀ। ਮਾਤਲੀ, ਸ਼ਮੀਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਰਸੀਆਂ ਫੜ ਲੀਆਂ। ਰਥ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੇ, ਡਿੱਗੇ ਹਲਵਾਹੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੱਥ ਤੋਂ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਫਿੱਕਾ, ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਜਿਸ ਤੀਰ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਖੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਨ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੀਰ ਦੀ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਫੌਰਨ ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤਿ ਵਿਹਲ ਹੋਇਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਗੂਆਂ ਤੋਂ ਵੰਝੀ, ਹਰਾਈ ਗਈ। ਜੰਭਾਸੁਰ, ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।