ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਿਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਸੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਅਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ। ਪਦਮਾ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਐ ਦਾਨਵ, ਮੈਂ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮੋਹ ਲਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੋਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਸੁਯਸ਼ਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਠੋ ਜਲਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਮਿਆਂ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇ ਘਾਵ ਭਰ ਦਿਆਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਸੁੰਡਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿ ਨੇ ਉਸ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਲਾਈ, ਜਿਧਰੋਂ ਉਹ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਡਰ ਕਰ ਭੱਜ ਪਈ। ਉਹ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਦਾਨਵ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਥੇ ਵੀ ਦੌੜਿਆ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਗੌਰੀ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਟੇ ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ। ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਲੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਹਿਰਣਯਲੋਚਨੀ ਮੁੜ... ਜਦ ਅੰਧਕਾ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ... ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਹਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਸਰਜਨਹਾਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪਿਤਾਮਹ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹੇ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵਿਧਾਤਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬਲਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਦਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਅਜੇਯ ਸੀ, ਨੇ ਵਜਰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਮਰਿਆ!" ਪਰ ਉਹ ਵਜਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਬਲਾ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਕੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। "ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਟਿਕੇ ਰਹੋ! ਤੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਰਾਜ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਭੱਜਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।" "ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਭਗਵੰਤ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਅਗਨਿ ਕੋਲੋਂ ਅਸਤਰ ਮੰਗੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਉਹ ਅਗਨਿ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। "ਹੁਣ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਅਸਤਰ ਦਿਓ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹੋ...