ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੁਬਾਰਾ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੋਢੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰਭ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਜੋ ਨਾਚ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਿਆਂ ਨਾਚਿਆ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ, ਡਰ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਹਾਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਸੁੰਡਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ ਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ। ਪਦਮਾ-ਨੇਤਰ ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦਾਨਵ, ਮੈਂ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਆਸੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਸੁਯਸ਼ਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਰੰਤ ਉਠੋ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੀਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠੀ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਸੁੰਡਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤ ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਥੇ ਮਾਲਿਨੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਗਿਰਿਜਾ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗੌਰੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਿੱਟੀ ਅਰਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਲੁਕ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹਿਰਣ੍ਯਲੋਚਨੀ ਮੁੜ... (ਕਹਾਣੀ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ)। ਜਦ ਅੰਧਕਾ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਹਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮूसਲ ਨਾਲ ਕਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪਿਤਾਮਹ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਤਦ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਪਾਣੀ ਲੱਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਦ, ਜਦ ਉਹ ਭੜਕ ਕੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਬਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ...