ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੰਗ ਦੇ میدان ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਕਲਨੇਮੀ ਇੱਕਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਵੀ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਧਯਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਛੇ-ਛੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਬਣੀਆਂ। ਇਹ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ। ਪ੍ਰਮਾਥਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉਲਝਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ—ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਨੇ ਜ੍ਰੰਭਾਇਕਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ਸਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗਾੜ ਕੇ, ਜ੍ਰੰਭਾਇਕਾ ਸ਼ਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਇਸ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਜਰ-ਅਮਰ ਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਜੋ ਨਾਚ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰਾ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਤ੍ਰ-ਛਾਇਆ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਨਿਡਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਹਾਰ ਗਏ। ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਸੁੰਡਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਅਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ। ਪਦਮਾ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ, ਦਾਨਵ, ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਾਥਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕਾ—ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਜਨਮ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਤੇ ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ, ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਸੁਯਸ਼ਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਲਦੀ ਉਠੋ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੀਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਗਈ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੰਧਕਾ ਦੈਤ ਨੇ ਸੁੰਡਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤ ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਮਾਲਿਨੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਉਹ ਮਸਤ ਦੈਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗੌਰੀ ਇੱਕ ਸੁੱਚੇ, ਚਿੱਟੇ ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਲੁਕ ਗਈ, ਤਦ ਹਿਰਣਯਲੋਚਨੀ ਮੁੜ...