ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਬਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਕੁੰਭਧਵਜ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਵਿਰੋਚਨ ਨੇ ਨੰਦਿਸ਼ੇਨ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਨਾ ਨੇ ਨੈਗਮੇਯ ਬਲਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਜਿੱਤੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ ਮਹਾਬਲੀ ਘੰਟਾਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਯੋਧੇ ਛੇ ਸੌ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਜੰਗ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜੰਭਾ ਨੇ ਰੋਕਿਆ। ਕੁਜੰਭਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ — ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ — ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਦਵਿਮੁਰਧ ਨੇ ਪਵਨ, ਸੋਮਾ, ਰਾਹੁ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ विरੁਪਧ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਠ ਵੱਡੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਲੜੇ। ਵਟਾਪੀ ਅਤੇ ਚੇਲਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ ਗਣ ਅਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਛੇ ਦਸ-ਦਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣੇ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹਨ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜ੍ਰੰਭਾਇਕਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਕ੍ਰਤ ਕਰਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਜ੍ਰੰਭਾਇਕਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਡਰ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਅਟੱਲ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੋਢੀ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਜੋ ਹਰਾ ਦੇ ਨਾਚ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨੱਚੇ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਹਾਰ ਗਏ। ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਸੁੰਦਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ। ਪਦਮਾ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਰਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦਾਨਵ, ਮੈਂ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕਾ, ਪਰਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰਾ ਵੀ ਆਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਸੁਯਸ਼ਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ, ਦੈਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀਰ, ਜਲਦੀ ਉੱਠੋ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋ।