ਸਾਰੀਆਂ ਚੌਂ-ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੜ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਸਰੀਰਾਵਾਂ, ਉਸ ਥਾਂ ’ਤੇ ਇਕ ਭਰਗਵਾਂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਾ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਾਨਣ, ਸ਼ੁਕਰ, ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਝੁਕ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭੀ ਹੈ।" ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ ਜਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਭਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਾਨਣ, ਅੰਗ ਰਾਹੀਂ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ੋਰਗੁਲ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਲੜੀ। ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਜੁਝਾਰ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ। ਬਲੀ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਕੁੰਭਧਵਜ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਵਿਰੋਚਨ ਨੇ ਨੰਦੀਸ਼ੇਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਵਨਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੈਗਮੇਯ ਬਲਾ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੰਟਾਕਰਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਛੇ ਸੌ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹੇ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਤਾਕਤਵਰ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਜੰਭਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਕੁਜੰਭਾ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਦਵਿਮੁਰਧ ਨੇ ਪਵਨ, ਸੋਮ, ਰਾਹੂ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵੀਰੂਪਧ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਅੱਠ ਮਹਾਂਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਵਾਤਾਪੀ ਅਤੇ ਚੇਲਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ, ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ, ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜੁਟਿਆ। ਸਾਧਿਆ, ਮਾਰੁਤ ਗਣ, ਅਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਛੇ ਦਹਾਈਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣੇ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਵਾਮੀ, ਨੇ ਜ੍ਰੰਭਾਇਕਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜ੍ਰੰਭਾਇਕਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਦੇਵਤਾ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਕੌਲ-ਪੱਤੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਮਹਾਂ ਆਤਮਾ ਮੁੜ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਟੱਲ, ਅਠਾਰਾਂ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਅਤੇ ਸਤੂਤੀਆਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ। ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਜੋ ਨੱਚਣ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਹਾਰ ਗਏ। ਅਤੇ ਅੰਧਕ, ਸੁੰਦਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।