ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭਾਰਗਵ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਨੇ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਭਾਰਗਵ ਸੀ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ-ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ: “ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸ਼ੰਕਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਾਮਾਗਨੀ, ਕਾਲ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਵਾਮਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਰਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੜ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਾਂ।” ਜਦੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਤਾਲ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਸਥਾਵਰ ਅਤੇ ਜੰਗਮ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਯਕਸ਼, ਕਿੰਪੁਰਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਰੁੱਖ, ਝਾੜੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਲਤਾਵਾਂ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ—all ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਚੌਪਾਇਆ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਸ ਥਾਂ, ਭਾਰਗਵ ਲਈ ਇਕ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹਾ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਭੇਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬਾਹਰ ਆ ਜਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੰਗ ਰਾਹੀਂ।” ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਜੰਗ ਲੜੀ। ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਦੁੰਦ ਵੀ ਹੋਈ। ਬਲੀ ਨੇ ਕੁੰਭਧਵਜ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਚਨ ਨੇ ਨੰਦਿਸ਼ੇਣ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਨ ਨੇ ਨੈਗਮੇਯ ਬਲ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੰਟਾਕਰਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਛੇ ਸੌ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜੰਭਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਕੁਜੰਭਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਸੁਰ ਨਾਸਕ ਵਿਣੁ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਵਿਮੁਖ ਨੇ ਪਵਨ, ਸੋਮ, ਰਾਹੂ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਰੂਪਧ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਅੱਠ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇ। ਵਾਤਾਪੀ ਤੇ ਚੇਲਵਾਲ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜੁਟਿਆ। ਸਾਧਿਆਂ, ਮਰੁਤ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਛੇ ਦਹਾਕਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਚੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਾਦਿਕ ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਜੰਭਾਇਕਾ (ਉਨਘਾਈ ਦਾ ਅਸਤਰ) ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਭਾਇਕਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਉਹ ਕੰਵਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।