ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਰੇਤਲੇ ਟਾਪੂਆਂ, ਸਰੋਵਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਮਨਮੱਤਿਆਂ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੈਨ ਨਾ ਸੀ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਖਸ਼ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਾਜੁਕ ਪੁੱਤਰੀ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸ ਦੱਖਸ਼ ਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਬੋਲ ਪਏ: "ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀਏ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤਾਂ ਤੂੰ ਬਾਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦੀ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੁੜੀਏ, ਕੀ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਨਿਰਦਯੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ?" "ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਤਾਂ ਇਹ ਦਰਦ ਕਦੇ ਮੁਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਮਣੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੁਭਾਇਆ। ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੇਂਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਰਹੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਉਹ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭਰਾ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਪਾਰ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਤੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਠਹਿਰਾਵਾ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਸੁਖ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ।" "ਇਹ ਦੁੱਖ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਉਠੇਗਾ।" "ਚਾਹੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋਵੇ, ਬੱਚਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਜਾਂ ਔਰਤ—ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਉਮੰਗ ਜਕੜ ਲਵੇਗੀ।" "ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਹੱਸਣ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੀ ਤੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋਵੇਂਗਾ।" "ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਈ ਹੈ।" ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹਰਾ ਨੇ ਵਚਨ ਉਚਾਰਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਭਿਖਿਆ ਦਿਓ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹੌਂਸਲਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਲਝਣ ਪੈ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਜਿਵੇਂ ਮੱਤਵਾਲੀ ਹਾਥਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਰ ਹਾਥਣਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਇਸਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ!" ਤਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਗਿਆ। ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਜੜ ਜਾਂ ਚੇਤਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਖੀਰਸਾਗਰ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਕਿਉਂ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ?" ਜਦ ਉਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉਠੀ।