ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਨੰਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੰਜ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਦੈਤ ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਨਾਜੁਕ ਵੇਲੇ ‘ਸ਼ੰਭੂ’ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੀਏ।” ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸੈਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਰਗਵ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਝਪਟ ਪੈਣ ਵਾਂਗ ਉੱਤਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਹਾਲਾਤ ਦੱਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਭਰਗਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਧੰਨਵੰਤਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬੜੀ ਆਦਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਤੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸ਼ੰਕਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਕਾਮਾਗਨੀ, ਕਾਲ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਵਾਮਦੇਵ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਰਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਾਂ।” ਜਦ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਭਰਗਵ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜੜਤ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਪਹਾੜ, ਲਤਾਵਾਂ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਅਤੇ ਔਖਧੀਆਂ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਖੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਭਰਗਵ ਲਈ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਾ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆ ਜਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਰੂਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧੰਨਵੰਤਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਲੜੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਜੁੱਧ ਹੋਈ। ਬਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਭਧਵਜ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ; ਵਿਰੋਚਨ ਨੇ ਨੰਦੀਸ਼ੇਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਵਾਨਾ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨੈਗਮੇਯ ਬਾਲਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ ਮਹਾਬਲੀ ਘੰਟਾਕਰਣ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਛੇ ਸੌ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਤਾਕਤਵਰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜੰਭਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਕੁਜੰਭਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕਰ ਹਨ, ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਦਵੀਮੁਰਧ ਨੇ ਪਵਨ, ਸੋਮ, ਰਾਹੂ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਰੂਪਧ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅੱਠੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ। ਵਾਤਾਪੀ ਅਤੇ ਚੇਲਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਲੜੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਦਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉੱਭਰ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੋਇਆ।