ਪਾਵਨ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀਵਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਕਮਾਲੀ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਦਾਨਵ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਮੁੜ ਜੰਗ ਲਈ ਆਉਣ ਲੱਗੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਤੇ ਸਹਿਨਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸਭ ਕੁਛ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਗਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉੱਚਤ ਉਪਾਏ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਰੀਤ ਨਾਲ ਰੋਕਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਐਸਾ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਉਥੋਂ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੰਜ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਦੈਤ ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਉੱਧਰ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਛ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਸੰਕਟਪੂਰਨ ਘੜੀ 'ਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਤਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸੈਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਾਰਗਵ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਝਪਟ ਕੇ, ਲਘੁ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੇਟ 'ਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਅੰਦਰੋਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਾਮਾਗਨੀ, ਕਾਲ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਵਾਮਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਰਵ, ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਮੁੜ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਾਂ।" ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਭਾਰਗਵ ਉਸ ਦੇਵੀ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਤਾਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਥਾਵਰ-ਜੰਗਮ ਜੀਵ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਪਹਾੜ, ਲੱਤਾਂ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਚੌਪਾਏ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਾ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਿੱਖਿਆ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖ ਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ ਜਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਮਹਾ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਦੁਬਾਰਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-अपने ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।