ਜਦੋ ਵੱਡੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ੰਭਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਭਰ ਨੇ ਇਕ ਦਮ ਅਜਿਹਾ ਅੰਤਧਾਨ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਆਪ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ਿ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਚਾਰੋ ਪਾਸ਼ ਮੁੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਭਰ ਦੀ ਫੌਜ ਉਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਅੰਧਕਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਔਰਤ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਅਥਾਹ ਦੈਤਿਆ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਫਲ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇਗਾ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜ్ఞ ਕੀਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਉਹ ਦਾਨਵ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜੀ ਉਠੇ। ਜਦ ਜੰਗ ਲਈ ਸੈਣਿਕ ਆਏ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਅਕਲਪਨੀਆ ਅਤੇ ਸਹਿਨਯੋਗ ਨਹੀਂ।” ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਟ ਗਈ ਹੈ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਸੀ। “ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਰੋਕਾਂਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਉਸਨੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੰਜ ਸਿੰਘ-ਸਮਾਨ ਦੈਤਿਆ ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਆਖਿਆ: “ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਨਾਜੁਕ ਸਮੇਂ ‘ਸ਼ੰਭੂ’ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ।” ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਫੌਜ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਟੱਕਰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਾਰਗਵ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਤੂਟ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਭਾਰਗਵ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਆਵ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਤਦ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ—“ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸ਼ੰਕਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿਨਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਕਾਮਾਗਨੀ, ਕਾਲ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਵਾਮਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਰਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੜ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਾਂ।” ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਫਿਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਤਾਲ, ਅਨੇਕ ਜੜਤੱਤ ਅਤੇ ਚਲਤੱਤ ਜੀਵ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਦਰੱਖਤ, ਬੂਟੇ, ਪਹਾੜ, ਲਤਾਵਾਂ, ਫਲ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ।