ਨੰਦਿਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਰਤਸ੍ਵਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਸਾਥੀ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਨੰਦੀਸ਼ੇਣ, ਵਿਆਘ੍ਰਮੁਖ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਵੇਗਵਾਨ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਕਾਰਤਸ੍ਵਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਿਉਂ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਗੱਜਿਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਕ ਭਾਰੀ ਭਾਲਾ ਘੁੰਮਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਨੰਦੀਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕਪੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਭਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਮੁਰਗੇ ਵਾਲਾ ਧਵਜ ਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੀ। ਸ਼ਾਖਾ ਅਤੇ ਨੈਗਮੇਯਾ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਦੋਵਾਂ ਭਾਈਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਸ਼ੰਭਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ ਸ਼ੰਭਰ ਅਚਾਨਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਔਰਤ, ਜੋ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਰੀ ਬਿਨਾਂ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਅਥਾਹ ਦੈਤ ਵੀ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਓਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਦੈਤ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠੇ। ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਲਈ ਆਏ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਣਾ ਅਕਲ ਪਾਰ ਹੈ ਤੇ ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚਤ ਉਪਾਏ ਬਤਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੋਕਾਂਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਗਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਉਥੋਂ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੰਜ ਬਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਦੈਤ ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੋ।” ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸੈਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਈ। ਭਾਰਗਵ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਐਸਾ ਉਤਰੀਆ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।