ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸ਼ੁਭ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਸੰਕੇਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਖੂਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹਰਾ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਝਾ ਸ਼ਿਵ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਇਥੇ ਜੋ ਸੰਕੇਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿੱਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਹੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਓਗੇ।" ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪਸ਼ੁਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਵੀਰ, ਉਖੜੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਨੁਕੀਲੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਆਏ। ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧੁਨੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਡੌਲ ਜੰਗ ਦੀ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਸੈਨਾਵਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤੁਹੁੰਡਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਕੰਦਾ ਤੱਕ, ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਤੁਹੁੰਡਾ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੌਜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਗਦਾ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਜੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਰਾਹੁ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਹੁ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹੋਦਰਾ ਨੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਰਾਹੁ ਨੇ ਛੁਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਛੁਟ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੋਹਰੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਹੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਘਟੋਦਰਾ ਨੇ ਮੋਹਰੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ, battle-axe ਨਾਲ ਤੁਹੁੰਡਾ ਦਾ ਸਿਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੰਜ, ਜੋ ਇਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਫੌਜ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਮੋਹਰੀ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਨਾਯਕਾ ਦੇ ਸਿਰ, ਕਪਾਲ ਤੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਕੁੰਭਧਵਜ ਦੇ ਜੋੜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲੇ ਗਏ, ਘਟੋਦਰਾ ਦੇ ਪੱਟੇ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਉਹ ਸਕੰਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੋਲੇ: "ਜਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ।" ਬਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਬਲੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਜੰਗ 'ਚ, ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਜਾਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੁਰੀਓਧਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੀਖੀ ਬਰਛੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ ਤੇ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!" ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਚੌਂਕ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੀ ਲੱਕੀ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਵਿਨਾਯਕਾ ਤੇ ਹੋਰ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ 'ਚ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰ ਗਏ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਵੈਰੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਫਿਰ ਭੱਜ ਗਈ।