ਵਿਨਾਯਕ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਰਾਹੀਂ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਰਬਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਨਾਯਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਥ! ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ? ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਅੰਧਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਹਰਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵਿਨਾਯਕ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਅੰਧਕਾ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।" ਵਿਨਾਯਕ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ! ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੱਡੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾਂ ਪਾਈਆਂ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ, ਕੋਮਲ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਮਾਸਖਾਣੇ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਲਹੂ ਵਾਸਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ ਹੋਏ, ਟੋਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਕ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਪੰਛੀ, ਚੁੱਪਚਾਪ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕਟਧਾਰੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪਰਬਤ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਅਸਧਾਰਣ ਸੰਕੇਤ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਥ! ਇਹ ਸਭ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ! ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਨਾਇਕ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖੜੇ ਦਰੱਖਤ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਸੰਗੀਤ, ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਧੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਜੰਗ ਦਾ ਉਤਸਾਹ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੀਆਂ ਸੈਣਿਕ ਟੋਲੀਆਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤਹੁੰਡਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਇੰਨਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਉੱਚਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਤੱਕ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਤਹੁੰਡਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਵੱਲ ਵਧੇ। ਤਹੁੰਡਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਫੌਜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਉਹ ਗਦਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ ਵਿਦਿਊਤ ਵਾਂਗ, ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ, ਹੇ ਨਾਰਦ! ਉਹ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਘਟੋਦਰ ਨੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤਹੁੰਡਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਇਕੋ ਮਹਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਘੁਮਾ ਕੇ ਵਿਨਾਯਕ ਦੇ ਸਿਰ, ਕੰਪ ਅਤੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਭਧਵਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜ ਪਿਸ ਗਏ, ਅਤੇ ਘਟੋਦਰ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਕੰਦ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਰਬਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੀਰ! ਜਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਬਲੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।