ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅਦ੍ਵੈਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਧਰਮਵਾਨੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ "ਜੋ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਪਾਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਅਵ੍ਯਕਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰਾ ਦਾ ਮਹਾਬਲਸ਼ਾਲੀ ਨੰਦਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗੂੜ੍ਹ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਦੋ-ਜਦੋ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਮਥਾ ਨੇ ਕਈ ਵਜੀਫਾ ਵਜਾਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਘਾ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਵਿਘਨਹਰਤਾ ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਉਸਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਪੁਛਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ? ਚੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉਠੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਅੰਧਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹੇ।" ਹਰਾ ਨੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਜਾ, ਅੰਧਕਾ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।" ਵਿਘਨਹਰਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਦਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੈਰ ਛੂਹੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰਾਖੀ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।" ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਿਵ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੇ ਜੈਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਉਤਸ਼ਾਹ ਬਣਾਇਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸ਼ੁਭ, ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਪ੍ਰਸੰਗ ਉਪਜੇ। ਮਾਸਾਸ਼ਨ, ਬਲੀਦਾਨ ਦੀ ਚਾਹ ਵਾਲੇ, ਰਕਤ ਪੀਣ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦਲ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹਰਾ ਦਾ ਹਰਾ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਅਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਸ਼ਕੁਨ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪਸ਼ੂਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬੀਰ ਵੱਟ-ਵੱਟੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਸੰਗੀਤ, ਵਜੀਫਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਡਫਲੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸਾਰੀਆਂ ਸੈਨਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਈ। ਤਦ, ਤਹੁੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਠੇ ਹੋਏ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਸਕੰਦਾ ਤੱਕ, ਡਰ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਹੁੰਡਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਕਤਾਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਇੰਝ ਟੁੱਟ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਫੰਦ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਹੋਦਰਾ ਨੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਲੜੀ ਚਲਦੀ ਰਹੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।