ਇਹੀ ਸਦਾ ਪੂਜਨਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾਸ਼ਿਵ, ਆਪਣੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਬਤਾਓ,” ਤਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਰਮਲ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਖਾਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿਹਰੇ, ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਸਥਾਪਿਤ ਸਨ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੰਛੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵੀ ਬਲਦ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਫੈਦ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਜਾਂ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਸੈਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਭੇਦ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਕਤਾ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਜੋ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਪਾਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।” ਅਪਰਾਭਾਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੈਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵਰਣਨ ਆਇਆ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਹਰਾ ਦਾ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਚਮੜੇ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਯੂ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਇਹ ਧੁਨ ਸੁਣੀ। ਉਹ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰੁਕ ਕੇ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ? ਉਠੋ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਅੰਧਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।” ਹਰਾ ਨੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਜਾ, ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ।” ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਹर्ष ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ। ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯੰਤਿ ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਤਸਾਹ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਗੂੰਜੇ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸ਼ੁਭ, ਮ੍ਰਿਦੁ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਮਾਸਖਾਣੇ ਅਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਖੂਨ ਪੀਣ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਕ ਹਰਾ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪਚਾਪ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੈਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇੱਥੇ ਨਵੇਂ ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਣਪਤਿ। ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੀ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਿ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੋਗੇ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪਸ਼ੂਪਤਿ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਨਾਇਕ ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਖੜੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗੱਦਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਸਭ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ।