ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰਣ ਕਰੋ। ਚੰਦਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਭਾਵੇਂ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਦਾ। ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਚਿੱਟਾ, ਪੀਲਾ, ਲਾਲ ਤੇ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਸਦਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ, ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿਹਰੇ, ਪੈਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਸੇ। ਉਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਸਥਾਪਿਤ ਸਨ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਪੰਛੀ ਦਾ ਝੰਡਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬਲਦ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝੁੰਡ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਪੀਲਾ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਪਲ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਜਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਦੇਖੀ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜਦ ਉਹ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅਭੇਦ ਜਾਣਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੁਲ ਗਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨੋ, ਇਸ ਗਿਆਨ ਕਰਕੇ।" "ਜੋ ਭੇਦ ਦਾ ਪਾਪ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਅਵਿਅਕਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹਰਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਾਟਾਂ ਵਿਚ ਚੱਲਦੇ, ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ? ਉੱਠੋ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹੇ।" ਹਰਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਅੰਧਕਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।" ਬਹੁਤ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹੇ। ਫਿਰ, ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਭ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਘੇਰ ਲਿਆ।