ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਮੱਛਰ, ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਵਿਚ—ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਅੰਤਰ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਹਰਾ ਵਿਚ ਵੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਰਸ਼ੀ ਅਸੀਤ ਦੇ ਬਚਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਤਨਾ ਵੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ। ਮਨੁ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਰਹੇ। ਅਗਸਤਿਆ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਵਰਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਬਣੇ। ਪਰ ਨਾਮੁਚੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਸੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼, ਜਿਸਨੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕੀਤੀ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਯਦੁ ਅਤੇ ਉਤਕਮੌਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਵੀ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ‘ਰੌਰਵ’ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹਾ ਅਧਰਮ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ, ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਪੱਕਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਅੰਧਕ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਜਿਹਾ ਅਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਲ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਹੁਣ, ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ—ਤੂੰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ। ਪੁੱਛ ਕਿ ਇਹ ਜੋ ਤੂੰ ਹੁਣ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ? ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਉਗਰਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੰਦਰ? ਇਹ ਜੋ ਔਰਤ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਸ਼ੰਬਰ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਿਨਾਕਧਰਕ (ਸ਼ਿਵ) ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਾ ਨੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ (ਪਾਰਵਤੀ) ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ (ਦੂਜਾ ਨਿਯਮ) ਆਗਿਆ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਆਪ ਜਾਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਜਾਵੇ—ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਾ, ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਿਆਣੇ ਬਚਨ ਦੱਸ ਦੇ। ਜੋ ਵੀ ਜੂਏ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।” ਜਦ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਵ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕੁਲਟਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰ।” ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਔਰਤ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਖੀ। ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਏ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਇੱਛੁਕ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਅੰਧਕ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਿਆ। ਜੰਭ, ਕੁਜੰਭ, ਹੁੰਡ, ਤੁਹੁੰਡ, ਸ਼ੰਬਰ ਅਤੇ ਬਲੀ; ਆਯਸ਼ੁੰਕੁ, ਸ਼ਿਬੀ, ਸ਼ਾਲਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾ ਅਤੇ ਵਿਰੋਚਨ; ਸ਼ਰਭ, ਸ਼ਲਭ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ। ਪਰ, ਕਾਲ ਦੀ ਫਾਹੀ ਵਿਚ ਫਸੇ ਤੇ ਮਤਿ ਹੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੈਲਾਦਾ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।