ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸোনੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਖਦੇ ਸਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਰਣ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, "ਕਿਹੜਾ ਪਹਾੜ ਸਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ?" ਨੀਲੇ ਅਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਪਰ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਜੈਸਮੀਨ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ, ਕੋਕਿਲ ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ, ਅੰਕੋਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਵਾਦ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਬਾਂਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ, ਮੱਤ ਹੰਸ ਦੀ ਚਾਲ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ। ਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਸੰਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪਰ ਕਾਮ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਨਾਰਾਏਣ, ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਕਾਮ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲੋਂ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਦੇਹ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ, ਉਹ ਕਿਉਂ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ? ਇਹ ਤੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਣੈਣ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ। ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀ ਜਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਣ ਲੱਗੀ। ਸੁਹਣੀਆਂ ਰੇਤਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਪਤਲੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ। ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਤੈਨੂੰ ਵਿਛੋੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ।" "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਲਿੰਗਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ?" "ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਕੁੜੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਨਿਰਦਈ ਨਹੀਂ?" "ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਦਰਦ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟੇਗਾ; ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ, ਪਿਆਰੀ।" ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਵੰਨਿਆ ਤੇ "ਦੁਖ" ਨਾਮਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਗਰਜਦਾ ਗਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ। "ਭਰਾ, ਜੋ ਵੀ ਬੋਲਦਾ, ਉਹ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੁੱਟ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ, ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਵਿਕਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਠੀਕ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।" "ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਸਿਰਫ ਤੂੰ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਜਲਦੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, "ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਲਿਆਵੇਗਾ।