ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਥੋਂ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਇਕ ਬੱਦਲੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰੋਧ ਸੀ, ਉਸ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਐਸਾ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁੱਧ ਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇਕ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, “ਮੈਂ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਨਾਲ, ਰੋਦਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।” ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਉਥੇ, ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਰਾਣੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਪਰ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਇੱਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਏਗੀ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਹੀ ਬਚੇਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਧੀਏ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤਪ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਾਤਮਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਮਗਰੋਂ, ਉੱਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਉਹ ਵਾਸ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਤੇ ਇਹ ਕਹਿਰ ਆਇਆ। ਆਮ ਲੋਕ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਹਾਰ ਹੋਈ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਇਸਤਰੀ ਵੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧ ਕੇ। ਉਹ ਜੋ ਅਤੁਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਲੜਨਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਅਸੁਰ ਅੰਧਕ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਉਹ ਅਕੇਲਾ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਲਦ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਔਰਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਕਿਵੇਂ?” ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਤੇ ਮੱਛਰ, ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਤੇ ਪੱਥਰ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਤੇ ਹਰਾ ਦਾ ਅੰਤਰ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਰਸ਼ਿ ਅਸੀਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵਲ ਲੋਭ ਕਰਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਉੱਚ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਇਥੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ। ਮਨੁ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਅਗਸਤਯ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ। ਪਰ ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਸੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੋਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਲੋਭ ਕੀਤਾ—ਯਾਦਵ ਤੇ ਉਤਕਮੌਜਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰਲ ਗਏ—ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਕਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਰੌਰਵ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਅਧਰਮ ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਤਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਪੱਕਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਅੰਧਕ। ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਜੁਗਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਇਹ ਨਿਯਮ ਗਰੁੜ ਤੇ ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ। ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ ਜੋ ਚਲਾਕ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ, “ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਾ, ਸ਼ੰਭਰ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੰਦਰਾ ਕੋਲ ਜਾ; ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲ।” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਤੂੰ ਹੁਣ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੰਦਰਾ? ਇਹ ਜੋ ਤੇਰੀ ਇਸਤਰੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੇ ਦੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ।