ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਧੀ ਮੰਨ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ, “ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਤਦ ਸੰਤ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੰਤਾਵਨਾ ਦਿੰਦੀ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹਨ, ਦੁਬਾਰਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।” ਜਦ ਸੰਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਆ, “ਧੀਏ, ਆਪਣਾ ਸੋਗ ਛੱਡ ਦੇ। ਦੱਸ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਉਹਥੇ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ ਰਹੀਆਂ। ਦੱਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਇਕ ਵਾਰਦਾਤ ਕਾਰਨ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸੁਰਵਰਧਕੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਤਦ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਇਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨਾਂ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਬਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਮਾਲਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।” ਇੱਕ ਪੰਛੀ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਸੰਤ ਨੇ ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਹੋਵੇ।” ਗਾਲਵ ਨੇ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਯਜਮਾਨ ਬਣਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਾਬਾਲੀ ਦਾ ਹੱਥ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਹੱਥ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਫੜਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਸੁੰਦਰ-ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰ ਤੇ, ਸਤ-ਗੋਦਾਵਰੀ ਉੱਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।” “ਇਹ ਹੋਵੇ,” ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਉਸ ਮ੍ਰਿਗ-ਨੇਤ੍ਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੂੜ੍ਹਤਾ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਗਰੋਂ, ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਉਦਾਸ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰੋਹਣੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲੀ ਮਿਲੀ ਬੱਦਲੀ ਹੋਵੇ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਖੇਡੇ? ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਚਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੁੜੀ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ, “ਮੈਂ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਬਣੀ ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿਗ ਗਈ ਸੀ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗੀ। “ਧੀਏ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤਪ ਕਰ, ਹੇ ਧੰਨਵਾਦੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।