ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਇਕ ਵਾਨਰ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਸਤ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਛਲਾਂਗ ਲਗਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ। ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਯੰਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਰਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਨੰਦਯੰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਇਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਤ੍ਯਧ੍ਵਜ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਖੋ ਬੈਠੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮਾੜੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਤਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੱਤੀ, "ਹੁਣ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੁਬਾਰਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।" ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, "ਧੀਏ, ਆਪਣਾ ਸੋਗ ਛੱਡ ਦੇ। ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰਹੀਆਂ। ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੁਰਵਰਧਕੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਤਦ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਬਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।" ਇੱਕ ਪੰਛੀ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੌਂਸਲਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਲਵ ਨੇ ਯਥਾਵਿਧੀ ਹਵਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਾਬਾਲੀ ਦਾ ਹੱਥ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਹੱਥ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਫੜਿਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ-ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ 'ਤੇ ਸਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-اپਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ-اپਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਨੇਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਥ। ਪਰ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਤਵਾਲੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਨੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਦੁਖੀ ਸੀ। ਉਹ ਰੋਹਣੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ।