ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਸੁਰਥਾ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਇਹੀ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਵਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖੀ, ਰਿਤਧ੍ਵਜ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਇਹ ਦੂਜਾ, ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਵਲੀ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਅਣਸੁਣੀ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ੁਭ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚੈਤਾ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਹ ਉਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵਿਅਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਜੋਗਮਈ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਸਾਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਈਨ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਯੋਗੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ। ਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ: "ਜਾ, ਗੁਹ੍ਯਕ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ।" "ਤੇ ਜਲਦੀ ਪਰਜਨਯ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਲਿਆ।" "ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਤੂੰ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆ।" ਉਹ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵਾਨਰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਨੰਦਯੰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ, ਉਸ ਤਪੱਸਵੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਬੈਠ ਗਏ ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨੰਦਯੰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਧੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਪੱਸਵੀ ਸਤ੍ਯਧ੍ਵਜ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਗੁਆ ਬੈਠੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮਾੜੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੈ।" ਤਦ ਸਤ੍ਯਧ੍ਵਜ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।" ਜਦ ਤਪੱਸਵੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਧੀਏ, ਗਮ ਛੱਡ ਦੇ। ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀਆਂ। ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘਣ ਉਪਰੰਤ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਬੱਚਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।