ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਜਾਬਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬਰਗਦ ਦੇ ਰੂੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਸੀ, – ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਬਰਗਦ ਦੇ ਡਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਡਾਲ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਰੱਖਿਆ ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਜਾਬਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਉਪਕਾਰ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਿਤਧਵਜਾ ਨੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਰਿਤਧਵਜਾ ਨੇ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਟਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਾ ਦਿਓ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੇ ਰਿਤਧਵਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਸ਼ਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ-ਹਾਥੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਨ੍ਹਾਏ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਛਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਔਰਤ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਬਾਂਦਰ-ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਚੌਕਸ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਤਵੀਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਹਰੇ-ਭਰੇ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਚੌਕਸ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਮਚੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸੁਰਥਾ, ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਹੀ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਿਤਧਵਜਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਬਾਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ।" ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਯੋਗੀਕ ਆਤਮਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਬਲੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਬੜੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚਮਕ ਉਠੀ। ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, "ਜਾ, ਗੁਹ੍ਯਕਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾ।" "ਤੁਰੰਤ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਰਜਨਯਾ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।" "ਹੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਰ ਪਾਤਰ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।