ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।" ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਗੇ। ਫਿਰ ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਨੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਤੀਰ, ਉਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਪਹੁੰਚੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਾਂ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਭਟਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਬੱਚੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ? ਐ ਬਾਂਦਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ।" ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਦੇਵਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਸ਼੍ਰਮ 'ਤੇ ਛੱਡ ਆਇਆ ਸੀ।" "ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਦੱਸੀ ਹੈ।" ਪਰ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਾਵਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਚ ਸਫਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਜੋ ਨਦੀ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਵਸਤੂਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ 'ਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ, ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਉਚਿਤ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਪ੍ਰਿੰਸ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, "ਆ, ਆ ਬਾਂਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ।" ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਤਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਟ-ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ 'ਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਫਿਰ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।" "ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਿਹਾ ਪਰ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।" ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਜਾਬਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਿਤਧਵਜ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਰਿਤਧਵਜ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਟਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਾਓ।" "ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਰਿਤਧਵਜ ਨੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ-ਹਾਥੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਛਲਾਂਗਾਂ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੇ ਉਸ ਬਾਂਦਰ-ਹਾਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਵੱਲ ਆਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਾਂਦਰ, mashhoor ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਇੰਝ, ਲੰਮੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਛਪਕੀ ਲਾਈ। ਹਰੀ-ਭਰੀ ਘਾਹ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਘੋੜੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟਾਪਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।