ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਦਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਰਕਤ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ, ਜੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਯੁਵਾਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮਜਬੂਤ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਦ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇੰਨੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਲਟ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਸਾਂਝਾ ਕਰੋ।" ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸਕਲ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੂਲਯਵਾਨ ਮੁਨੀ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸਨਾਏ। "ਆਓ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਹੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਦੋ ascetic ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਆਓ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਸਪਤਗੋਦਾਵਰਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਸਾਡੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣਗੀਆਂ।" ਫਿਰ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਸਪਤਗੋਦਾਵਰਾ ਦੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਫਿਰੀ। "ਬੱਚੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ? ਹੇ ਵਾਂਦਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਵਾਂਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਦੇਵਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਸ਼੍ਰਾਕੰਠ ਦੇ ਮੰਦਰ ਅੱਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।" "ਉਥੇ ਦੇਵਾਵਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਆਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂ।" ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਚਲੇ। ਉਹ ਦੋ ਤਪਸਵੀ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਚ ਸਫਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦਰਿਆ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵਧੀਆ ਵਪਾਰ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਆਈ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਤਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਸ ਵਾਂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਸ 'ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਆਓ, ਆਓ, ਹੇ ਵਾਂਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਵਾਂਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਦੱਸੋ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" "ਤੁਾਡੇ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਟ-ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਫਿਰ, ਇਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਡਾਰਾਂ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।" "ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਡਾਰ ਚੁੱਕੀ ਰੱਖੀ ਪਰ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।" ਜਦ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਵਾਂਦਰ ਨੇ ਜਾਬਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਟਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਰਿਤਧਵਜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਬਣੇ। ਰਿਤਧਵਜ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਤਵਸਟ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਾ ਦਿਓ।" "ਮੈਂ ਬੇਸ਼ੱਕ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ।" ਤਦ ਰਿਤਧਵਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।