ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਾਠਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜਾਬਾਲੀ ਅਤੇ ਰਤਧ੍ਵਜ ਨੇ ਕਈ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਾਕਲ ਨਗਰੀ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਯਜਨ ਲਈ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਮਾਲੂਮ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਖੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਠੋ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਹਰ ਜਤਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵਾਸਤੇ ਨਿਕਲਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਬਦਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੇਖੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ, ਜੋ ਉਮਰ ਦੇ ਜੁਆਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਆਹਾਂ ਭਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਤਪੱਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਜੁਆਨੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਭਾਰੀ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ!” ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਗਟ ਕਰੋ।” ਤਦ ਉਸ ਤਪੱਸਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਮੁਨੀ, ਸ਼ਾਕਲ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ। “ਆਓ, ਮੈਂ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵਾਸਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈਂ।” ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਤਪੱਸਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆਓ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਸਪਤਗੋਦਾਵਰਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਮੈਂ ਛੱਡ ਆਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਸਾਡੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣਗੀਆਂ।” ਫਿਰ, ਇੰਦਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਹਿਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਸਪਤਗੋਦਾਵਰਾ ਦੇ ਉਸ ਥਾਨ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਮਾਂ ਸਵੇਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਫਿਰ ਰਹੀ ਸੀ। “ਬੱਚੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ? ਹੇ ਵਾਂਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ।” ਵਾਂਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਦੇਵਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਆਇਆ। ਸ਼੍ਰਕਾਂਠ ਦੇ ਮੰਦਰ ਅੱਗੇ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।” ਉਹ ਆਖਿਆ, “ਉੱਥੇ ਦੇਵਾਵਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਆਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।” ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਚਲੇ। ਉਹ ਦੋ ਤਪੱਸਵੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ‘ਚ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਉਧਰ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਸਤੂਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੱਧੀ ਹੋਈ ਸੀ।” ਇਕ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਸ ਵਾਂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਪਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਯੋਗਵਾਨ ਬਚਨ ਆਖੇ, “ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੰਧਨ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆ, ਆ, ਹੇ ਵਾਂਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?