ਉਸ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਡੋਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲੇ—ਮੇਰੇ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹਾਏ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।” ਉਹ ਮਨੂ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਬੜੀ ਵੀਰਵਾਨ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਕਰਤਾ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। “ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਕੁਆਰੀ, ਜ਼ਰਾ ਪੁੰਕਰਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਤੱਕ।” ਕੁਆਰੀ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਥੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪਰਗਟ ਕਰ ਗਏ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜਾਬਾਲੀ ਅਤੇ ਰਿਤਧਵਜ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਸ਼ਾਕਲਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਭਿੱਖਾ ਲਈ ਪਾਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ। “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉੱਠੋ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੋ—ਤੁਸੀਂ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਹਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲਈ, ਪਰ ਉਹ ਮਿਲੀ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂ?” ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। “ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਬਦਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਆਹਾਂ ਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਵਿਚ ਸੀ। “ਹੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਤੂੰ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਔਖਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਪਰਗਟ ਕਰ।” ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਨਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਕਲਾ ਨਗਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਾਏ। “ਆ, ਮੈਂ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈਂ।” ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।” “ਸਪਤਗੋਦਾਵਰਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਸਾਡੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣਗੀਆਂ।” ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਨੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਪਤਗੋਦਾਵਰਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੁਆਰੀਆਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਫਿਰੀ। “ਬੱਚੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ? ਹੇ ਵਾਂਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ।” “ਮੈਂ ਦੇਵਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਆਇਆ ਸੀ।” “ਸ਼੍ਰਾਕੰਠ ਦੇ ਮੰਦਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।” “ਉੱਥੇ ਦੇਵਵਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।” ਉਹਦੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਚੱਲ ਪਏ।