ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਡਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਾਲਵ ਵੀ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਸੀ। ਪਰਜਨਯਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਜੋ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਖੜੀਆਂ ਹੋ?” ਸੁਸ਼੍ਰੇਣੀ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਅਤੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਵਰਨ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਈ, ਫਿਰ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਜਲਾਂ ਵੱਲ ਗਈ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸੁਰਥਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।" ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮੇਰੂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਦਵਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਅਚਾਨਕ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬੰਦੁਜੀਵ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁੱਖ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਅਡਿੱਗ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਹਿ ਉਠੇ, "ਹਾਏ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ!" ਮਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੱਗ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।" "ਹੇ ਕੁਆਰੀਏ, ਜਰਾ ਪੁੰਕਰਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਵੇਖ।" ਉਹ ਕੁਆਰੀ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਗਏ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜਾਬਾਲੀ ਅਤੇ ਰਤਧਵਜ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਾਕਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਭਿੱਖਾ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਇक्षਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ। "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਠੋ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੋ—ਤੁਸੀਂ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਹਰ ਯਤਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਸੁਣਾਵਾਂ?" ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।