ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਲੋਕ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਧਰਮਧਵਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ, ਨਾਭਾਗ ਅਤੇ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਗਏ। ਉਹ ਤੀਰਥ ਧਨੁਸ਼ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਏ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਮੱਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਿੰਦਾ ਉਸ ਤੋਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਕਰਕੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਤੂੰ ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?" ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਡਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਸੁੰਨ ਸੀ, ਗਾਲਵ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਸੀ। ਪਰਜਨਿਆ ਦੀ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਜੋ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਖੜੀਆਂ ਹੋ?" ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਸੁਸ਼੍ਰੇਣੀ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ। "ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਸ੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਈ, ਫਿਰ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ 'ਚ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆ ਗਈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਮੇਰੂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਦਵਤੀ ਨਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਅਚਾਨਕ, ਮੈਂ ਬੰਦੁਜੀਵ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।" "ਉਸੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਡਿੱਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਹਾਏ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।' ਮੈਂ ਮਨੂ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਕਰਤਾਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਕਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਪੁੰਕਰਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਤੱਕ।" ਉਹ ਕੁੜੀ, ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।