ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਗਾਲਵ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਅਪਰਚਿੱਤ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਯਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਹੀ ਸਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਗਾਲਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਗਾਲਵ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।" ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ?" ਗਾਲਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿਚ। ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਲੋਕ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ, ਧਰਮ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਛੱਡ ਕੇ, ਨਾਭਾਗ ਅਤੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਟੀਲੇ ਤੇ, ਜੋ ਤੀਰ-ਸ਼ਕਲ ਦਾ ਸੀ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੱਛੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਿੰਦਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਤਪਸਵੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। "ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋ?" ਪਰ ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਡਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿ ਕੇ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਟੀਲਾ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਾਲਵ ਵੀ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਸੀ। ਪਰਜਨਿਆ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਨੇ ਦੋਨੋਂ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੁੰਨ ਥਾਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ?" ਸੁਸ਼੍ਰੇਣੀ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਇਛਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ।" "ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਈ, ਫਿਰ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ। ਪਰ ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।" "ਸੁੰਦਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਮੇਰੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚੀ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ ਦੇਖ ਲਿਆ।" "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਮੇਰੂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੇਦਵਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਅਚਾਨਕ, ਮੈਂ ਬੰਦੁਜੀਵ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।