ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਵਿਆਕਤੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੱਸੀ ਦੇ ਝਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰੀ ਰਸਤੇਆਂ ਅਤੇ ਸਰਾਇਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜ਼ਹਿਰਾਂ, ਗੋਬਰ, ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਲੀ ਵੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਕਰ (ਜਲ-ਜੰਤੂ) ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਘੜਾ ਜੂਆ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਗੁੱਝ ਭੇਦ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਣਾ। ਮੈਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਉੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੈਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਤੇ ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਹਰੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਬਲਦਾਂ ਵਰਗੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਤੰਗ ਹੋ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੰਭਾ ਆਦਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਵਸੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ। ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦਰੱਖਤ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਦਾ ਸਿੰਘ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ। ਵਸੰਤ ਹੱਸਦਾ ਸੀ, ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਣ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਜੰਗੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਨੇਕਦਿਲ ਦੋਸਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੌਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ ਕਿ "ਕਿਹੜਾ over ਪਹਾੜ ਸਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ?", ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਖੜੇ ਸਨ। ਨੀਲੇ ਅਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਕਾਲੇ, ਚਿਹਰੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਦੰਦ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜਾਪਦੇ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ, ਅੰਕੋਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਪੂਰਬੀ ਬਾਂਸ ਦੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਸਤ ਹੰਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਲ ਚਲਦੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਸੰਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਮਦੇਵ (ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ) ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਵਲੋਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੇਹ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਸਾੜਿਆ ਕਿਉਂ ਗਿਆ? ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰੀ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਫਿਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਸੀ, ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮੁਨਿ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਪਾਣੀ ਸੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੱਟਾਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਪਿਆ।