ਇਸ ਅਵਸਥਾ ‘ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਕਾਸ਼ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੇ।” ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਸਨ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਸਤ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?” ਤੇ ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਬੈਠ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲਈ। ਉਹ ਫੌਰਨ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਨਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੈਦ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਬਨਿਆਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਜਟਾਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਸੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਉੱਥੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜਾਬਾਲੀ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਧਰ ਦਿੱਤੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਵੀ ਹੁਣ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਪੰਛੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਾ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ‘ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਾ। ਜਾਬਾਲੀ, ਜੋ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਰਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਜਦ ਰਿਤਧਵਜ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੰਗਤ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਇਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ, ਜੋ ਅਪਰਮਪਾਰ ਹੈ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਥੇ ਗਾਲਵ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਗੰਧਰਵ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੋ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਭਵ ਦੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਗਾਲਵ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਗੌਰੀਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਮੰਤਰਣ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਮਹਾਨੁਭਾਵ, ਤੁਸੀਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਅਰਣਯ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?