ਸਿਵਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਿਵਨਿਰਘੋਸ਼ਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਤਕਾਰਕ ਬਾਤਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਿਰਣਵਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ, ਬਾਂਦਰ-ਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਉਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸ੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾ।" "ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।" ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆ ਤੱਕ ਆਈ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਤਪਸਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਹੋਰ ਸ਼ਲੋਕ, ਉਹ ਨੇ ਲਿਖਿਆ। ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇ।" ਉਹ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਸਤ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਡੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਮੁਰਝਾਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?" ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਉਠੀ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਬੈਠੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਧਿਆਨ ਲਾਵਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਫ਼ਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਚਲੇ ਗਏ, ਇਕ੍ਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ। "ਸੁਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ।" "ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨਾਮਕ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਣ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੈਦ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਟਾਵਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਪੰਜ ਸੋ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਾਬਾਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਅਤੇ ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਾਂਦਰ, ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਪੰਛੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇਠ ਉਤਰਾ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਾਰਗ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਹੇਠ ਉਤਰਾ। ਜਾਬਾਲੀ, ਜੋ ਭਾਰ ਵਾਹਕ ਸੀ, ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਰਾ, ਸ੍ਰੀਕੰਠ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੰਗਤ ਹੋਈ। ਜਦ ਰਤਧਵਜ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇਣ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ।