ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਲਈ ਖੱਟਾ ਮਿਲੇਗਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਅਨਾਜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਹਿਰਣਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਦਿਵਯਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਟਾਂ ਸੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਵਤੀ, ਲਤਾ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਉਪਕਰਣ, ਇਕ ਦੁਸਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਇਹ ਉਪਕਰਣ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮੈਂ ਜੋ ਦੇਖਿਆ, ਓਹੁ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਸਿਆ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੋ, ਇਹ ਦੱਸੋ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨੰਦਯੰਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਿਵਨਿਰਘੋਸ਼ਾ—ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਹਿਆ। ਇਹ ਅਸਚਰਜ ਭਰੇ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਿਰਣਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ, ਵਾਨਰ-ਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਉਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸ੍ਰੀਕੰਠ ਕੋਲ ਜਾਓ।" ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੋ; ਉਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਭਲਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਤਪਸਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਇਕ ਹੋਰ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇ।" ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਸਤ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?" ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਉਠੀ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਬੈਠ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਲਿਖੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਸਭ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਗਿਆ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ। "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" "ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੈਦ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਖਵਾਲੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਬੰਨ੍ਹ ਪਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਬਾਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਗੇ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਭਿੰਨ ਪਾਤਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਵਾਨਰ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੂਲ ਵਿਚ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।