ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਸੁਲੋਚਨਾ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸੁਲੋਚਨਾ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਉਪਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸੁਲੋਚਨਾ ਹਿਰਣਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਯੋਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਵਾਨਰ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੋਸ਼ਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਉਹ ਹਰ ਤਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ—ਇਧਰ-ਉਧਰ, ਉੱਤੇ-ਥੱਲੇ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪੀਲੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ? ਦੱਸ, ਹੇ ਪਾਪੀ!" ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਰਿਤਧਵਜ ਹੈ। ਉਹ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਬਾਲੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖੀ! ਤੁਸੀਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸੁਮਾਰਾ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੋਗੇ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪੱਕੀ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਰਹੋਗੇ। ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉੱਚੇ ਸੁਖ ਭੋਗੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਵਿਛੌਨਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਅਨਾਜ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।" "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਹਿਰਣਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਅਚੇਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਿੱਪ ਉੱਤੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ। ਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਉਪਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਕ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਉਪਕਰਨ ਲਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।" "ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਦੱਸੋ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨੰਦਯੰਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਿਵਨਿਰਘੋਸ਼ਾ ਦੇ ਬਾਰੇ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੋਰ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹਿਰਣਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ, ਵਾਨਰ-ਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇਹਤੋਂ, ਜਿਸ ਥਾਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲਿਆਈ।" ਫਿਰ ਸੁੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਸ੍ਰੀਕੰਠ ਕੋਲ ਜਾਓ।" "ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਵੋ; ਉਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਲਾ ਮਿਲੇਗੀ।" ਉੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਿਰ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਜਮੁਨਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਤਪਸਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਨ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੌਪਈ ਲਿਖੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।