ਕਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕੁਲ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਕੰਦਰਮਾਲਿਨ ਦੀ ਧੀ, ਆਉਣੀ ਸੀ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਸੁਭਾਗੀ ਧੀ, ਵੇਦਵਤੀ ਵੀ ਆਈ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਹਾਟਕ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਦਾ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਜਪਿਆ। ਇਸ ਹਿਰਣ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਨਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਸੁਰਥਾ ਨਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿਗਿਆ। ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਕਵੇਯਾ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵਵਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਬੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਗੁਫਾ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ, ਇਕ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਦਾਨਵ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਤਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਿਤੀ ਨਾਮ ਦੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਚਾਹਵੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸੁਲੋਚਨਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬੰਦਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੇਰੀ ਇਹ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਕਾਰਨ ਹੋਈ।” ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਹਿਰਣਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਮਹਾਬਲੀ ਉੱਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਟਾਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵਾਲ। ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, “ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਬਰਗਦ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਬੱਚੇ? ਦੱਸ, ਹੇ ਪਾਪੀ।” ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾੜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਰਤਧਵਜ ਹਨ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਬਾਲੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਮੁਖੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸੁਮਾਰਾ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੇਂਗੀ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰਹੇਂਗੀ। ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਏਂਗੀ।