ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਸੀ, ਕੋਈ ਆਇਆ—ਇਸ ਦੀ ਉਦੇਸ਼ਤਾ ਪੂਛੀ ਗਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਿਰਨ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਸਾਂਝੀ ਵੇਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸੁਣਿਆ—"ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।" ਇੱਥੇ, ਉਸਨੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਕੰਦਰਮਾਲਿਨ, ਆਵੇਗੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ, ਵੈਦਵਤੀ, ਜੋ ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਸੁਭਾਗੀ ਧੀ ਹੈ, ਆਵੇਗੀ। ਹਾਟਕ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਫਲ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੀ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਮਹਾਂਕਥਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਪਿਆ। ਕੋਈ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਹਿਰਣ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਅਪਕ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਰਥਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਕਵੇਯਾ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵਵਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਬੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਨਮੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਘਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਜਦ ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ। ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਤਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵਿਤੀ ਨਾਮਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸੁਲੋਚਨਾ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬੰਦਰ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਇਉਂ ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਉਪਜੀ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣਵਤੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਈ। ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮਤਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਵਸਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਕੋਸ਼ਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਟਾਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ। ਪੱਥਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ—"ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ...