ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਣੀ ਟੈਣਵੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਈ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਅਰਜਸਕ ਨੇ ਦੰਡਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਾਂਗਣੀ ਟੈਣਵੀ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਾਰੀਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਗਲਤ ਰਸਤਾ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਦੋ ਵਾਰ ਤਿਆਗੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜਦ ਉਹ ਸਮਝੇ ਕਿ ਉਹ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਔਰਤ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਭੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਸਮਝ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਲਤ ਸੁਣੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲੋਕ ਸੀ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤੱਤਵਗਿਆਨੀ ਮਹਾਤਮਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਮਿਲਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਡ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਰਣ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਸੰਝ ਵੇਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਹੋਈ—"ਸੁੰਦਰ ਭੌਹਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਜੋ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਵੇਗੀ।" ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦਾਨਵ ਕੰਡਰਮਾਲਿਨ ਦੀ ਧੀ ਉਥੇ ਆਈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਹੋਰ, ਵੈਦਵਤੀ, ਜੋ ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਸੁਪੁੱਤਰੀ ਸੀ, ਆਈ। ਹਾਟਕ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਇਸ ਹਰਣ-ਨੈਨੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਨਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਮਹਾਨੀਰ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ੀਭੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪਿਆ। ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਸ਼ਾਕਵੇਯਾ ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਿਲ ਗਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵਵਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਬੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਗੁਫਾ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ, ਇੱਕ ਘਣਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਈ, ਜਦ ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਤਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ਿਵਿਤੀ ਨਾਮਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।